تفاوت قارچ واژن و واژینوز باکتریایی-عفونت ادراری در بارداری

عفونت‌های واژن و دستگاه ادراری از مشکلات شایع زنان هستند، اما علائم مشابه آن‌ها گاهی باعث می‌شود نوع عفونت به‌اشتباه تشخیص داده شود. عفونت قارچی معمولاً در اثر رشد بیش از حد قارچ‌های کاندیدا ایجاد می‌شود، واژینوز باکتریایی ناشی از برهم خوردن تعادل طبیعی باکتری‌های واژن است و عفونت ادراری نیز دستگاه ادراری را درگیر می‌کند. تشخیص صحیح این مشکلات، به‌ویژه در دوران بارداری، اهمیت زیادی دارد؛ زیرا روش درمان آن‌ها یکسان نیست.

در ادامه تفاوت عفونت قارچی و باکتریایی واژن، نوع ترشحات و علائم هرکدام، روش تشخیص و درمان و همچنین اهمیت عفونت‌های ادراری در دوران بارداری را بررسی می‌کنیم.

عفونت قارچی واژن چیست؟

عفونت قارچی واژن یا کاندیدیازیس ولوواژینال (VVC) معمولاً زمانی ایجاد می‌شود که قارچ‌های کاندیدا، به‌ویژه Candida albicans، بیش از حد رشد کنند و باعث ایجاد علائم شوند. وجود کاندیدا در واژن همیشه به معنی عفونت نیست و زمانی اهمیت پیدا می‌کند که با علائمی مانند خارش، سوزش، التهاب یا ترشحات غیرطبیعی همراه باشد.

علائم شایع عفونت قارچی می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

• خارش واژن و اطراف ناحیه تناسلی
• قرمزی و التهاب ولو
• سوزش
• درد یا ناراحتی هنگام رابطه جنسی
• سوزش خارجی هنگام ادرار
• ترشحات غیرطبیعی که ممکن است سفید و غلیظ باشند

CDC تأکید می‌کند که هیچ‌یک از این علائم به‌تنهایی مختص عفونت قارچی نیستند؛ بنابراین فقط براساس خارش یا شکل ترشحات نمی‌توان تشخیص قطعی داد.

عفونت باکتریایی واژن چیست؟

وقتی از «عفونت باکتریایی واژن» صحبت می‌شود، در بسیاری از موارد منظور واژینوز باکتریایی یا Bacterial Vaginosis (BV) است. BV در نتیجه برهم خوردن تعادل طبیعی فلور واژن ایجاد می‌شود؛ یعنی میزان برخی لاکتوباسیل‌های محافظ کاهش پیدا می‌کند و جمعیت بعضی باکتری‌های دیگر افزایش می‌یابد.

بعضی زنان مبتلا به BV هیچ علامتی ندارند، اما در موارد علامت‌دار ممکن است تغییر در ترشحات و بوی واژن بیشتر از سایر علائم جلب توجه کند.

علائم احتمالی عبارت‌اند از:

• ترشح رقیق سفید یا خاکستری
• بوی غیرطبیعی و گاهی بوی شبیه ماهی
• احساس سوزش یا تحریک
• خارش در برخی افراد
• ناراحتی هنگام ادرار

واژینوز باکتریایی برخلاف تصور رایج معمولاً ناشی از یک باکتری منفرد نیست، بلکه نوعی اختلال در تعادل اکوسیستم میکروبی واژن محسوب می‌شود.

تفاوت عفونت قارچی و باکتریایی واژن چیست؟

مهم‌ترین تفاوت عفونت قارچی و واژینوز باکتریایی در عامل ایجادکننده، نوع علائم غالب، وضعیت pH واژن و روش درمان است. در عفونت قارچی معمولاً خارش و التهاب برجسته‌تر است، در حالی که در BV ترشح رقیق و تغییر بو بیشتر دیده می‌شود؛ با این حال، علائم این دو وضعیت می‌توانند با یکدیگر هم‌پوشانی داشته باشند.

این جدول تنها تفاوت‌های معمول را نشان می‌دهد و نباید از آن برای تشخیص قطعی عفونت در خانه استفاده کرد.

تفاوت ترشحات عفونت قارچی و باکتریایی چیست؟

ظاهر ترشحات می‌تواند سرنخی درباره علت عفونت بدهد، اما رنگ، غلظت یا شکل ترشحات به‌تنهایی برای تشخیص نوع عفونت کافی نیست. در عفونت قارچی ممکن است ترشحات سفید و نسبتاً غلیظ دیده شوند، در حالی که BV بیشتر با ترشح رقیق و یکنواخت سفید یا خاکستری همراه است.

تریکومونیازیس، سرویسیت، عفونت‌های مقاربتی و حتی بعضی مشکلات غیرعفونی نیز می‌توانند باعث تغییر ترشحات شوند. به همین دلیل جمله‌هایی مانند «هر ترشح سفید یعنی قارچ» یا «هر ترشح بدبو یعنی عفونت باکتریایی» از نظر پزشکی دقیق نیستند.

آیا بوی واژن می‌تواند نوع عفونت را مشخص کند؟

بوی واژن می‌تواند یکی از سرنخ‌های تشخیصی باشد، اما به‌تنهایی نمی‌تواند مشخص کند که عفونت قارچی، باکتریایی یا ناشی از عامل دیگری است. بوی مشخص شبیه ماهی بیشتر در BV دیده می‌شود، در حالی که چنین بویی معمولاً از ویژگی‌های اصلی کاندیدیازیس واژینال نیست.

قاعدگی، رابطه جنسی، تعریق، استفاده از بعضی محصولات بهداشتی و سایر عفونت‌ها نیز می‌توانند بوی واژن را تغییر دهند؛ بنابراین بو باید در کنار سایر علائم بررسی شود.

آیا خارش شدید نشانه عفونت قارچی است؟

خارش شدید همراه با قرمزی و التهاب می‌تواند احتمال عفونت قارچی را بیشتر مطرح کند، اما خارش واژن به‌تنهایی به معنی ابتلا به کاندیدیازیس نیست. بیماری‌های دیگر مانند تریکومونیازیس، حساسیت‌های پوستی، تحریک ناشی از محصولات بهداشتی و بعضی بیماری‌های پوستی ناحیه تناسلی نیز می‌توانند باعث خارش شوند.

اگر خارش شدید، مکرر یا همراه با ترشحات غیرمعمول، زخم، درد یا بوی غیرطبیعی باشد، بهتر است علت دقیق آن بررسی شود.

pH واژن چه کمکی به تشخیص عفونت می‌کند؟

بررسی pH واژن یکی از ابزارهای کمک‌کننده برای تشخیص افتراقی انواع واژینیت است، اما pH به‌تنهایی برای مشخص کردن عامل عفونت کافی نیست. در کاندیدیازیس واژینال، pH معمولاً کمتر از 4.5 باقی می‌ماند، در حالی که افزایش pH می‌تواند در BV و بعضی دیگر از انواع واژینیت مشاهده شود.

به همین دلیل نتیجه pH باید همراه با علائم بیمار، معاینه و در صورت نیاز بررسی آزمایشگاهی ترشحات تفسیر شود.

علت عفونت قارچی واژن چیست؟

عفونت قارچی زمانی ایجاد می‌شود که شرایط محیط واژن به شکلی تغییر کند که امکان رشد بیش از حد کاندیدا فراهم شود. با این حال بسیاری از زنان مبتلا به عفونت قارچی ساده، عامل زمینه‌ای مشخص و قابل شناسایی ندارند.

مصرف بعضی آنتی‌بیوتیک‌ها، دیابت کنترل‌نشده، برخی تغییرات هورمونی و شرایطی که سیستم ایمنی را تحت تأثیر قرار می‌دهند می‌توانند احتمال کاندیدیازیس را افزایش دهند، اما وجود این عوامل به معنی ابتلای قطعی به عفونت قارچی نیست.

علت واژینوز باکتریایی چیست؟

واژینوز باکتریایی زمانی ایجاد می‌شود که ترکیب طبیعی باکتری‌های واژن تغییر کند و میزان لاکتوباسیل‌های محافظ نسبت به برخی باکتری‌های دیگر کاهش پیدا کند. به همین دلیل BV را نمی‌توان مانند برخی عفونت‌ها به حضور یک میکروب مشخص نسبت داد.

دوش واژینال و بعضی عوامل مرتبط با فعالیت جنسی با افزایش احتمال BV ارتباط دارند. شست‌وشوی داخل واژن نیز برای پیشگیری از عفونت توصیه نمی‌شود، زیرا می‌تواند تعادل طبیعی فلور واژن را مختل کند.

عفونت قارچی و باکتریایی چگونه تشخیص داده می‌شوند؟

تشخیص دقیق واژینیت معمولاً با شرح حال، بررسی علائم، معاینه و در صورت نیاز آزمایش ترشحات واژن انجام می‌شود. از آنجا که علائم بسیاری از عفونت‌های واژن شبیه یکدیگر هستند، تشخیص صرفاً براساس توضیحات بیمار یا شکل ترشحات می‌تواند اشتباه باشد.

در فرایند تشخیص ممکن است موارد زیر بررسی شوند:

بررسی علائم و سابقه

زمان شروع علائم، نوع ترشحات، سابقه عفونت‌های قبلی، مصرف اخیر آنتی‌بیوتیک، بارداری، دیابت و سابقه جنسی می‌توانند اطلاعات مهمی درباره علت احتمالی علائم در اختیار پزشک یا ماما قرار دهند.

اندازه‌گیری pH واژن

pH واژن می‌تواند به افتراق برخی انواع واژینیت کمک کند، اما نتیجه آن باید در کنار سایر یافته‌ها تفسیر شود و به‌تنهایی ابزار تشخیص قطعی نیست.

بررسی ترشحات واژن

بررسی میکروسکوپی، تست‌های بالینی و در شرایط لازم کشت یا آزمایش‌های مولکولی می‌توانند برای تشخیص دقیق‌تر علت واژینیت مورد استفاده قرار گیرند.

درمان عفونت قارچی و باکتریایی چه تفاوتی دارد؟

درمان عفونت قارچی و باکتریایی یکسان نیست و انتخاب دارو باید براساس علت واقعی علائم انجام شود. عفونت قارچی با داروهای ضدقارچ درمان می‌شود، در حالی که درمان BV در بیماران علامت‌دار شامل داروهای ضدباکتری مناسب است.

استفاده خودسرانه از آنتی‌بیوتیک برای علائم قارچی یا مصرف مکرر داروی ضدقارچ برای هر نوع ترشح می‌تواند باعث تأخیر در تشخیص صحیح شود. همچنین نوع و مدت درمان ممکن است براساس شدت بیماری، عود عفونت، بارداری و شرایط فرد متفاوت باشد.

آیا عفونت قارچی و واژینوز باکتریایی بیماری مقاربتی هستند؟

عفونت قارچی واژن معمولاً به‌عنوان یک عفونت مقاربتی طبقه‌بندی نمی‌شود و BV نیز یک بیماری مقاربتی کلاسیک محسوب نمی‌شود. با این حال، برخی عوامل مرتبط با فعالیت جنسی می‌توانند با افزایش احتمال بروز BV ارتباط داشته باشند.

این موضوع با عفونت‌هایی مانند تریکومونیازیس، کلامیدیا و گنوره متفاوت است که در گروه عفونت‌های مقاربتی قرار می‌گیرند و تشخیص، درمان و بررسی شریک جنسی در آن‌ها اهمیت متفاوتی دارد.

عفونت واژن در بارداری خطرناک است؟

عفونت یا اختلال فلور واژن در دوران بارداری باید جدی‌تر ارزیابی شود، زیرا نوع عفونت و شرایط بارداری در انتخاب درمان و بررسی عوارض احتمالی اهمیت دارند. وجود علائم واژینال در بارداری به معنی ایجاد حتمی مشکل برای جنین نیست، اما خوددرمانی نیز در این دوران مناسب نیست.

برای مثال، CDC درمان زنان باردار مبتلا به BV علامت‌دار را توصیه می‌کند. در عفونت قارچی نیز انتخاب دارو در بارداری باید متناسب با شرایط بیمار و توصیه‌های درمانی انجام شود.

عفونت ادراری با عفونت واژن چه تفاوتی دارد؟

عفونت ادراری و عفونت واژن دو بیماری متفاوت هستند؛ عفونت واژن بافت‌ها و محیط دستگاه تناسلی را درگیر می‌کند، در حالی که UTI بخش‌هایی از دستگاه ادراری مانند مثانه یا کلیه را درگیر می‌کند. با این حال، وجود علائم مشترکی مانند سوزش هنگام ادرار گاهی باعث می‌شود این دو مشکل با یکدیگر اشتباه گرفته شوند.

در UTI علائمی مانند تکرر ادرار، فوریت ادرار و سوزش می‌توانند برجسته باشند، در حالی که در عفونت‌های واژن تغییر ترشحات، بو، خارش و التهاب بیشتر مورد توجه قرار می‌گیرند.

آیا عفونت ادراری در بارداری خطرناک است؟

بله، عفونت ادراری در بارداری در صورت تشخیص ندادن یا درمان نشدن می‌تواند جدی شود، به‌خصوص اگر عفونت به سمت کلیه‌ها پیشرفت کند. با این حال تشخیص و درمان مناسب بسیاری از موارد UTI را قابل کنترل می‌کند و ابتلا به عفونت ادراری به معنی بروز حتمی عارضه برای مادر یا جنین نیست.

راهنمای ACOG درباره UTI در بارداری که در سال ۲۰۲۶ نیز مجدداً تأیید شده است، عفونت‌های ادراری را از مشکلات مهم دوران بارداری می‌داند و بر تشخیص و درمان مناسب آن‌ها تأکید دارد.

چرا احتمال عفونت ادراری در بارداری اهمیت بیشتری دارد؟

در دوران بارداری تغییرات هورمونی و آناتومیک دستگاه ادراری می‌توانند شرایط را برای باقی ماندن ادرار و حرکت باکتری‌ها به سمت قسمت‌های بالاتر دستگاه ادراری مساعدتر کنند. به همین دلیل عفونت محدود به مثانه ممکن است در صورت درمان نشدن به کلیه‌ها برسد و باعث پیلونفریت شود.

پیلونفریت یا عفونت کلیه در بارداری بیماری مهم‌تری است و می‌تواند با عوارضی مانند سپسیس و مشکلات تنفسی مادر همراه باشد.

علائم عفونت ادراری در بارداری چیست؟

عفونت ادراری در بارداری می‌تواند با سوزش هنگام دفع ادرار، تکرر و فوریت ادرار، درد پایین شکم و گاهی وجود خون در ادرار همراه باشد. نکته مهم این است که بعضی علائم مانند تکرر ادرار در یک بارداری طبیعی نیز شایع هستند؛ بنابراین فقط براساس یک علامت نمی‌توان UTI را تشخیص داد.

علائم احتمالی عبارت‌اند از:

• سوزش یا درد هنگام ادرار
• تکرر ادرار
• احساس فوری نیاز به دفع ادرار
• درد یا فشار پایین شکم
• تغییر در ظاهر ادرار
• وجود خون در ادرار در برخی موارد

در صورت وجود علائم مشکوک، آزمایش و کشت ادرار می‌توانند در تشخیص کمک کنند.

آیا عفونت ادراری در بارداری می‌تواند بدون علامت باشد؟

بله، ممکن است زن باردار هیچ علامت ادراری نداشته باشد اما تعداد قابل توجهی باکتری در ادرار او وجود داشته باشد. این وضعیت «باکتریوری بدون علامت» یا Asymptomatic Bacteriuria نام دارد و یکی از موارد مهمی است که در بارداری برخلاف بسیاری از افراد غیرباردار نیاز به توجه و درمان دارد.

IDSA غربالگری و درمان ASB را در زنان باردار توصیه می‌کند و ACOG نیز توصیه کرده است کشت ادرار یک‌بار در اوایل مراقبت‌های دوران بارداری انجام شود.

عفونت ادراری در بارداری چه عوارضی دارد؟

مهم‌ترین نگرانی درباره UTI در بارداری، پیشرفت عفونت به کلیه و ایجاد عوارض مادری یا پیامدهای نامطلوب بارداری است. عفونت‌های ادراری در بارداری با افزایش احتمال برخی مشکلات مانند زایمان زودرس و وزن پایین هنگام تولد ارتباط داشته‌اند و پیلونفریت می‌تواند بیماری جدی‌تری ایجاد کند.

وجود این ارتباط به معنی آن نیست که هر زن باردار مبتلا به UTI حتماً دچار این مشکلات خواهد شد؛ بلکه اهمیت تشخیص به‌موقع و درمان مناسب را نشان می‌دهد.

عفونت کلیه در بارداری چه علائمی دارد؟

پیلونفریت یا عفونت کلیه معمولاً شدیدتر از عفونت مثانه است و وجود تب، درد پهلو، لرز یا بدحالی همراه با علائم ادراری می‌تواند احتمال درگیری کلیه را مطرح کند. چنین علائمی در دوران بارداری نباید به امید بهبود خودبه‌خودی نادیده گرفته شوند.

علائم هشداردهنده می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

• تب
• درد پهلو یا پشت
• لرز
• تهوع یا استفراغ
• ضعف و بدحالی واضح
• همراهی این علائم با سوزش یا سایر علائم ادراری

ACOG برای پیلونفریت در بارداری ارزیابی و مدیریت جدی‌تری را توصیه می‌کند.

عفونت ادراری در بارداری چگونه تشخیص داده می‌شود؟

تشخیص عفونت ادراری در دوران بارداری باید براساس علائم بالینی و آزمایش‌های مناسب، به‌خصوص کشت ادرار انجام شود. کشت می‌تواند وجود باکتری و نوع آن را مشخص کند و در انتخاب درمان هدفمندتر نیز کمک‌کننده باشد.

در زنان باردار دارای علائم سیستیت، ACOG انجام کشت ادرار را توصیه می‌کند. آزمایش کامل ادرار نیز می‌تواند اطلاعات تکمیلی در اختیار پزشک یا ماما قرار دهد.

درمان عفونت ادراری در بارداری چگونه است؟

درمان UTI در بارداری باید براساس نوع عفونت، نتیجه کشت، حساسیت میکروبی، هفته بارداری و شرایط فرد انتخاب شود. همه آنتی‌بیوتیک‌ها برای همه مراحل بارداری یا همه انواع عفونت مناسب نیستند؛ بنابراین استفاده خودسرانه از دارو توصیه نمی‌شود.

از طرف دیگر، ترس از مصرف دارو نباید باعث درمان نکردن یک عفونت واقعی شود؛ زیرا عفونت درمان‌نشده نیز می‌تواند برای مادر و بارداری خطر ایجاد کند. انتخاب دارو و مدت درمان باید توسط پزشک یا مامای واجد صلاحیت انجام شود.

چه زمانی برای عفونت واژن یا ادراری باید مراجعه کرد؟

هر تغییر در ترشحات یا هر سوزش ادراری لزوماً نشانه یک بیماری خطرناک نیست، اما علائم جدید، شدید، مکرر یا همراه با نشانه‌های هشدار نیاز به ارزیابی دارند. این موضوع در دوران بارداری اهمیت بیشتری پیدا می‌کند و بهتر است درمان صرفاً براساس تجربه عفونت‌های قبلی انتخاب نشود.

مراجعه به پزشک یا ماما به‌ویژه در شرایط زیر اهمیت دارد:

• علائم برای اولین بار ایجاد شده‌اند.
• فرد باردار است.
• تب یا لرز وجود دارد.
• درد پهلو یا لگن وجود دارد.
• ترشحات بسیار غیرمعمول یا بدبو شده‌اند.
• علائم پس از درمان ادامه دارند.
• عفونت‌ها مرتب عود می‌کنند.
• احتمال عفونت مقاربتی وجود دارد.
• تهوع، استفراغ یا بدحالی قابل توجه ایجاد شده است.

آیا می‌توان از عفونت‌های واژن و ادراری پیشگیری کرد؟

همه موارد عفونت واژن یا UTI قابل پیشگیری نیستند، اما پرهیز از رفتارهایی که تعادل طبیعی واژن را مختل می‌کنند و توجه به علائم می‌تواند به کاهش برخی عوامل خطر کمک کند. به‌خصوص استفاده خودسرانه از آنتی‌بیوتیک و شست‌وشوی داخل واژن می‌تواند مشکل‌ساز باشد.

برای مراقبت بهتر می‌توان به نکات زیر توجه کرد:

• از دوش واژینال و شست‌وشوی داخل واژن خودداری کنید.
• داروهای ضدقارچ یا آنتی‌بیوتیک را بدون تشخیص مکرراً مصرف نکنید.
• در صورت عود مداوم علائم، علت زمینه‌ای را بررسی کنید.
• در بارداری آزمایش‌ها و مراقبت‌های توصیه‌شده را پیگیری کنید.
• علائم شدید یا متفاوت از دفعات قبلی را نادیده نگیرید.

تفاوت اصلی عفونت قارچی و باکتریایی واژن در چیست؟

تفاوت اصلی عفونت قارچی و باکتریایی واژن در علت ایجاد آن‌هاست؛ عفونت قارچی معمولاً ناشی از رشد بیش از حد کاندیدا است، در حالی که BV از برهم خوردن تعادل فلور باکتریایی واژن ایجاد می‌شود. نوع ترشح، بو، خارش و pH می‌توانند به تشخیص کمک کنند، اما هیچ‌کدام به‌تنهایی برای مشخص کردن نوع عفونت کافی نیستند.

عفونت ادراری نیز با عفونت واژن متفاوت است و در دوران بارداری اهمیت ویژه‌ای دارد؛ زیرا حتی باکتریوری بدون علامت نیز ممکن است نیازمند درمان باشد و عفونت درمان‌نشده می‌تواند به کلیه‌ها پیشرفت کند.

برای آشنایی تخصصی‌تر با انواع عفونت‌های زنان، تشخیص افتراقی و اصول درمان می‌توانید دوره تشخیص و درمان عفونت‌های زنان مؤسسه رسا را مشاهده کنید.

برای مشاهده سایر دوره‌ها و آموزش‌های تخصصی نیز به سایت مؤسسه آموزش رسا مراجعه کنید.

سوالات متداول درباره عفونت‌های واژن و ادراری

در این بخش به پرتکرارترین سؤالات درباره تشخیص عفونت قارچی و باکتریایی و همچنین عفونت ادراری در دوران بارداری پاسخ داده‌ایم. توجه داشته باشید که این پاسخ‌ها برای افزایش آگاهی هستند و جایگزین ارزیابی پزشکی فردی نمی‌شوند.

ترشح سفید حتماً نشانه عفونت قارچی است؟

خیر. ترشح سفید می‌تواند در عفونت قارچی دیده شود، اما در شرایط دیگر و حتی به‌صورت طبیعی نیز ممکن است وجود داشته باشد؛ بنابراین ظاهر ترشح به‌تنهایی تشخیص‌دهنده نیست.

بوی ماهی نشانه عفونت باکتریایی است؟

بوی شبیه ماهی بیشتر با واژینوز باکتریایی ارتباط دارد، اما وجود این بو به‌تنهایی تشخیص قطعی BV را ثابت نمی‌کند و باید سایر علائم نیز بررسی شوند.

خارش شدید واژن نشانه قارچ است؟

خارش یکی از علائم شایع کاندیدیازیس است، اما بیماری‌های دیگری نیز می‌توانند خارش ایجاد کنند؛ بنابراین در موارد شدید یا عودکننده بهتر است تشخیص دقیق انجام شود.

آیا عفونت قارچی با آنتی‌بیوتیک درمان می‌شود؟

خیر. درمان کاندیدیازیس با داروهای ضدقارچ انجام می‌شود و آنتی‌بیوتیک درمان عفونت قارچی نیست.

آیا عفونت ادراری و عفونت واژن یکی هستند؟

خیر. عفونت واژن دستگاه تناسلی را درگیر می‌کند، در حالی که UTI دستگاه ادراری را درگیر می‌کند؛ هرچند بعضی علائم مانند سوزش هنگام ادرار ممکن است در هر دو دیده شوند.

آیا عفونت ادراری در بارداری بدون سوزش هم ممکن است؟

بله. باکتریوری بدون علامت یعنی باکتری قابل توجهی در ادرار وجود دارد، بدون اینکه فرد علائم معمول UTI مانند سوزش یا تکرر غیرطبیعی داشته باشد.

آیا عفونت ادراری در بارداری برای جنین خطرناک است؟

وجود UTI به معنی آسیب حتمی به جنین نیست، اما عفونت‌های درمان‌نشده با برخی پیامدهای نامطلوب بارداری ارتباط دارند و به همین دلیل باید به‌موقع ارزیابی و درمان شوند.

آیا عفونت ادراری می‌تواند به کلیه برسد؟

بله. عفونت می‌تواند از مثانه به کلیه‌ها گسترش پیدا کند و باعث پیلونفریت شود که در دوران بارداری یک وضعیت مهم و نیازمند ارزیابی سریع پزشکی است.