تفاوت PMS و PMDD چیست؟ | رژیم غذایی مناسب برای کاهش علائم PMS

تغییرات جسمی و روحی در روزهای نزدیک به قاعدگی برای بسیاری از زنان اتفاق می‌افتد. برخی افراد فقط کمی نفخ، خستگی یا تغییر خلق را تجربه می‌کنند؛ اما برای بعضی دیگر، علائم به‌اندازه‌ای شدید است که فعالیت‌های روزانه، روابط، کار یا تحصیل را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد.

در چنین شرایطی معمولاً دو اصطلاح PMS و PMDD مطرح می‌شوند. این دو وضعیت شباهت‌هایی با یکدیگر دارند، اما از نظر شدت علائم، میزان درگیری روانی و تأثیر بر زندگی روزمره یکسان نیستند. شناخت تفاوت PMS و PMDD کمک می‌کند علائم طبیعی یا خفیف چرخه قاعدگی با یک اختلال جدی‌تر اشتباه گرفته نشود.

رژیم غذایی نیز ممکن است در کاهش بعضی علائم PMS، مانند نفخ، تغییر اشتها، نوسان انرژی و تحریک‌پذیری مؤثر باشد؛ بااین‌حال، تغذیه جایگزین تشخیص و درمان پزشکی PMDD نیست.

تفاوت PMS و PMDD به زبان ساده

PMS یا سندرم پیش از قاعدگی مجموعه‌ای از علائم جسمی، روانی و رفتاری است که معمولاً در روزهای قبل از شروع قاعدگی ظاهر می‌شود و پس از شروع خون‌ریزی کاهش پیدا می‌کند.

PMDD یا اختلال دیسفوریک پیش از قاعدگی الگوی شدیدتری از علائم پیش از قاعدگی است که در آن نشانه‌های خلقی، مانند افسردگی، اضطراب، خشم، ناامیدی یا نوسانات شدید خلق، برجسته‌تر هستند. این علائم می‌توانند کار، تحصیل، روابط خانوادگی و زندگی اجتماعی فرد را مختل کنند.

بنابراین، تفاوت اصلی این دو وضعیت را می‌توان در سه موضوع خلاصه کرد:

• شدت علائم
• برجسته‌بودن علائم روانی در PMDD
• میزان اختلال ایجادشده در زندگی روزمره

البته شدیدبودن یک علامت در یک ماه به‌تنهایی برای تشخیص PMDD کافی نیست. الگوی علائم باید در چند چرخه قاعدگی بررسی و ثبت شود.

PMS چیست؟

PMS مخفف عبارت Premenstrual Syndrome و به معنای سندرم پیش از قاعدگی است. این اصطلاح زمانی به کار می‌رود که مجموعه‌ای از علائم جسمی یا خلقی، ماه‌به‌ماه در روزهای قبل از قاعدگی تکرار شوند و تا حدی بر زندگی عادی فرد اثر بگذارند.

علائم PMS معمولاً در روزهای پس از تخمک‌گذاری و در یک تا دو هفته پیش از قاعدگی ایجاد می‌شوند. این نشانه‌ها اغلب با شروع خون‌ریزی کاهش می‌یابند و ممکن است تا پایان دوره قاعدگی کاملاً برطرف شوند.

علائم جسمی PMS

تغییرات هورمونی چرخه قاعدگی می‌توانند در بعضی افراد با احتباس مایعات، تغییر اشتها، حساسیت سینه‌ها یا دردهای بدنی همراه شوند. نوع و شدت این علائم در همه زنان یکسان نیست و حتی ممکن است در ماه‌های مختلف تغییر کند.

شایع‌ترین علائم جسمی PMS عبارت‌اند از:

• نفخ و احساس سنگینی شکم
• حساسیت یا درد سینه‌ها
• سردرد
• درد عضلات و مفاصل
• احساس خستگی یا کاهش انرژی
• تورم دست‌ها یا پاها
• تغییرات پوستی و ایجاد جوش
• تغییر اشتها یا میل شدید به بعضی خوراکی‌ها
• ناراحتی‌های گوارشی
• افزایش موقت وزن به دلیل احتباس مایعات

این علائم ممکن است آزاردهنده باشند، اما در PMS معمولاً به‌تنهایی باعث ازکارافتادن کامل فرد نمی‌شوند.

علائم روانی و رفتاری PMS

PMS فقط با علائم جسمی همراه نیست. بسیاری از افراد در روزهای قبل از قاعدگی تغییراتی در خلق، تمرکز، خواب یا رفتار خود احساس می‌کنند. این تغییرات معمولاً موقتی هستند و پس از شروع قاعدگی کاهش پیدا می‌کنند.

علائم روانی و رفتاری PMS ممکن است شامل موارد زیر باشند:

• تحریک‌پذیری
• اضطراب یا احساس تنش
• نوسان خلق
• احساس غم
• گریه‌کردن بیشتر از حالت معمول
• کاهش تمرکز
• اختلال خواب یا خواب‌آلودگی
• کاهش علاقه به بعضی فعالیت‌ها
• تمایل به کناره‌گیری از دیگران
• تغییر میل جنسی

وجود یکی از این علائم به‌تنهایی به معنای PMS نیست. برای مطرح‌شدن این تشخیص، علائم باید الگوی مشخصی داشته باشند، قبل از قاعدگی ظاهر شوند و پس از شروع آن کاهش پیدا کنند.

PMDD چیست؟

PMDD مخفف عبارت Premenstrual Dysphoric Disorder و به معنای اختلال دیسفوریک پیش از قاعدگی است. این وضعیت از نظر زمانی شبیه PMS است؛ یعنی علائم در روزهای نزدیک به قاعدگی ظاهر می‌شوند، اما شدت علائم خلقی در آن بسیار بیشتر است.

فرد مبتلا به PMDD ممکن است در بخشی از هر ماه احساس کند کنترل عواطف خود را از دست داده است. خشم شدید، افسردگی، اضطراب، احساس ناامیدی یا نوسانات شدید خلق می‌توانند روابط خانوادگی، عملکرد شغلی و تصمیم‌گیری‌های روزمره را مختل کنند. علائم معمولاً دو تا سه روز پس از شروع قاعدگی کاهش پیدا می‌کنند.

علائم مهم PMDD

علائم جسمی در PMDD نیز ممکن است وجود داشته باشند، اما برای تشخیص این اختلال، علائم خلقی و تأثیر آن‌ها بر عملکرد فرد اهمیت ویژه‌ای دارند.

نشانه‌های احتمالی PMDD عبارت‌اند از:

• تحریک‌پذیری یا خشم شدید
• احساس غم عمیق یا ناامیدی
• اضطراب و تنش قابل‌توجه
• نوسانات شدید خلقی
• گریه مکرر
• کاهش علاقه به فعالیت‌های معمول
• کاهش تمرکز
• خستگی و کمبود انرژی
• تغییر شدید اشتها یا پرخوری
• بی‌خوابی یا خواب بیش از حد
• احساس ازدست‌دادن کنترل
• کاهش تحمل در روابط خانوادگی یا اجتماعی
• افکار مربوط به مرگ یا خودآسیب‌رسانی
• علائم جسمی مانند نفخ، حساسیت سینه‌ها، سردرد و دردهای عضلانی

وجود افکار خودآسیب‌رسان یا خودکشی یک علامت هشدار جدی است. در چنین شرایطی نباید منتظر پایان قاعدگی ماند و باید فوراً با اورژانس، روان‌پزشک یا نزدیک‌ترین مرکز درمانی تماس گرفت.

جدول مقایسه PMS و PMDD

PMS و PMDD ممکن است از نظر زمان شروع علائم شبیه یکدیگر باشند، اما شدت نشانه‌های روانی و میزان اختلال عملکرد در آن‌ها متفاوت است. جدول زیر این تفاوت‌ها را به‌صورت خلاصه نشان می‌دهد:

PMDD را نباید تنها بر اساس یک دوره سخت یا یک نوسان خلقی شدید تشخیص داد. زمان شروع و پایان علائم، تکرار آن‌ها و میزان اختلالی که ایجاد می‌کنند، همگی باید بررسی شوند.

چگونه بفهمیم PMS داریم یا PMDD؟

یکی از مهم‌ترین روش‌های بررسی علائم پیش از قاعدگی، ثبت روزانه آن‌هاست. حافظه انسان ممکن است شدت یا زمان علائم را دقیق به یاد نیاورد؛ به همین دلیل، نوشتن علائم در همان روز اطلاعات قابل‌اعتمادتری در اختیار پزشک قرار می‌دهد.

توصیه می‌شود علائم حداقل در دو چرخه قاعدگی متوالی ثبت شوند. در بعضی راهنماها ثبت روزانه به‌مدت دو تا سه ماه نیز پیشنهاد شده است. این کار نشان می‌دهد آیا علائم فقط در روزهای پیش از قاعدگی ظاهر می‌شوند یا در تمام ماه وجود دارند.

هنگام ثبت علائم بهتر است موارد زیر یادداشت شوند:

• روز شروع و پایان قاعدگی
• شدت غم یا افسردگی
• میزان اضطراب و تنش
• تحریک‌پذیری یا خشم
• نوسانات خلقی
• میزان تمرکز
• کیفیت خواب
• تغییرات اشتها
• نفخ و حساسیت سینه‌ها
• سردرد و دردهای بدنی
• میزان تأثیر علائم بر کار و روابط
• زمان کاهش یا برطرف‌شدن علائم

اگر افسردگی، اضطراب یا تحریک‌پذیری در تمام طول ماه وجود داشته باشد و فقط پیش از قاعدگی شدیدتر شود، ممکن است اختلال دیگری نیز در میان باشد. افسردگی، اضطراب، بیماری‌های تیروئید، سندرم روده تحریک‌پذیر و بعضی مشکلات دیگر می‌توانند با PMS هم‌پوشانی داشته باشند.

آیا PMS با درد قاعدگی یکسان است؟

PMS و درد قاعدگی یا دیسمنوره دو مفهوم متفاوت هستند؛ هرچند ممکن است هم‌زمان در یک فرد دیده شوند.

PMS بیشتر به علائم جسمی و روانی پیش از شروع قاعدگی مربوط است. در مقابل، دیسمنوره معمولاً با گرفتگی و درد زیر شکم در آستانه شروع خون‌ریزی یا روزهای نخست قاعدگی شناخته می‌شود.

برای مثال، ممکن است فردی قبل از پریود تحریک‌پذیری و نفخ زیادی داشته باشد اما درد قاعدگی او خفیف باشد. فرد دیگری ممکن است هیچ تغییر خلقی مهمی نداشته باشد، اما در روزهای اول قاعدگی درد شدید تجربه کند.

تفکیک این دو وضعیت برای انتخاب روش مدیریت و درمان اهمیت دارد؛ زیرا راهکار مناسب برای علائم خلقی PMS لزوماً همان درمان درد شدید قاعدگی نیست.

آیا رژیم غذایی می‌تواند علائم PMS را کاهش دهد؟

هیچ ماده غذایی مشخصی نمی‌تواند PMS یا PMDD را به‌طور قطعی درمان کند. بااین‌حال، داشتن یک الگوی غذایی متعادل ممکن است به کنترل نوسانات انرژی، تغییرات اشتها، نفخ و بعضی علائم خلقی کمک کند.

اصلاح تغذیه معمولاً زمانی نتیجه بهتری دارد که فقط به چند روز قبل از قاعدگی محدود نشود. بهتر است الگوی غذایی سالم در تمام ماه رعایت شود و فرد هم‌زمان خواب کافی، فعالیت بدنی منظم و مدیریت استرس را نیز در برنامه خود قرار دهد.

کربوهیدرات‌های پیچیده را جایگزین قندهای ساده کنید

میل شدید به شیرینی در روزهای قبل از قاعدگی شایع است. مصرف شیرینی ممکن است در ابتدا انرژی فرد را افزایش دهد، اما افت سریع انرژی پس از آن می‌تواند گرسنگی، خستگی یا تحریک‌پذیری را بیشتر کند.

کربوهیدرات‌های پیچیده آهسته‌تر هضم می‌شوند و در مقایسه با قندهای ساده، انرژی یکنواخت‌تری در اختیار بدن قرار می‌دهند. ACOG استفاده از غلات کامل، برنج قهوه‌ای، لوبیا و عدس را در الگوی غذایی افراد مبتلا به PMS پیشنهاد می‌کند.

منابع مناسب کربوهیدرات پیچیده عبارت‌اند از:

• نان سبوس‌دار
• جو دوسر
• برنج قهوه‌ای
• بلغور
• عدس و انواع لوبیا
• نخود
• سیب‌زمینی همراه با پوست
• ماکارونی سبوس‌دار

بهتر است این مواد غذایی همراه با یک منبع پروتئین، مانند تخم‌مرغ، مرغ، ماهی، حبوبات یا لبنیات مصرف شوند تا وعده غذایی متعادل‌تر باشد.

مواد غذایی حاوی کلسیم را در برنامه قرار دهید

کلسیم بیشتر به‌دلیل نقش آن در سلامت استخوان شناخته می‌شود، اما در برخی راهنماهای پزشکی برای کمک به کاهش علائم جسمی و خلقی PMS نیز موردتوجه قرار گرفته است.

دریافت کلسیم از مواد غذایی معمولاً انتخاب مناسب‌تری از مصرف خودسرانه مکمل است؛ زیرا مواد غذایی علاوه بر کلسیم، پروتئین و مواد مغذی دیگری نیز فراهم می‌کنند. ACOG مصرف غذاهای غنی از کلسیم، مانند ماست و سبزی‌های برگ‌دار، را در برنامه غذایی افراد مبتلا به PMS توصیه می‌کند.

منابع غذایی کلسیم شامل موارد زیر هستند:

• شیر
• ماست
• پنیر
• نوشیدنی‌های گیاهی غنی‌شده
• سبزی‌های برگ‌سبز
• کنجد و ارده
• سویا و بعضی محصولات تهیه‌شده از آن
• ماهی‌های کنسروی قابل‌مصرف همراه با استخوان

در صورت عدم مصرف لبنیات، حساسیت غذایی یا ابتلا به بیماری‌های کلیوی و سایر بیماری‌های زمینه‌ای، انتخاب منبع مناسب کلسیم بهتر است با نظر پزشک یا متخصص تغذیه انجام شود.

نمک را کاهش دهید

مصرف زیاد نمک می‌تواند احتباس مایعات و احساس تورم یا نفخ را در بعضی افراد تشدید کند. کاهش نمک به‌ویژه در روزهای نزدیک به قاعدگی ممکن است برای افرادی که تورم دست‌وپا یا احساس سنگینی دارند مفید باشد.

بخش زیادی از نمک مصرفی فقط از نمکدان تأمین نمی‌شود. غذاهای صنعتی و آماده ممکن است مقدار زیادی سدیم داشته باشند، حتی اگر طعم آن‌ها بسیار شور نباشد. ACOG کاهش مصرف نمک را یکی از اصلاحات تغذیه‌ای قابل‌استفاده برای PMS می‌داند.

برای کاهش دریافت نمک بهتر است مصرف مواد زیر محدود شود:

• چیپس و پفک
• سوسیس و کالباس
• کنسروهای شور
• خیارشور و ترشی‌های پرنمک
• فست‌فود
• سوپ‌های آماده
• سس‌های صنعتی
• پنیرهای بسیار شور

استفاده از آب‌لیمو، سبزی‌های معطر، زردچوبه، دارچین و سایر ادویه‌های مناسب می‌تواند نیاز به افزودن نمک زیاد را کمتر کند.

مصرف قند و شیرینی را کنترل کنید

میل به شکلات، کیک یا خوراکی‌های شیرین قبل از قاعدگی طبیعی است، اما مصرف مقدار زیاد قند ممکن است نوسانات انرژی و اشتها را بیشتر کند.

محدودکردن قند به معنای حذف کامل همه خوراکی‌های شیرین نیست. بهتر است مقدار مصرف کنترل شود و برای میان‌وعده از انتخاب‌هایی استفاده شود که علاوه بر طعم شیرین، فیبر یا پروتئین نیز داشته باشند. ACOG کاهش مصرف قند را در کنار کاهش چربی و نمک پیشنهاد می‌کند.

نمونه میان‌وعده‌های متعادل‌تر عبارت‌اند از:

• میوه همراه با چند عدد مغز
• ماست همراه با میوه
• خرما همراه با گردو
• سیب همراه با کره بادام‌زمینی بدون شکر
• مقدار کمی شکلات تلخ همراه با مغزها

این جایگزین‌ها نیز باید متناسب با وضعیت سلامتی، وزن و نیاز انرژی هر فرد مصرف شوند.

کافئین را کمتر کنید

قهوه، چای پررنگ، نوشابه انرژی‌زا و بعضی نوشابه‌ها حاوی کافئین هستند. در افراد حساس، مصرف زیاد کافئین ممکن است اضطراب، بی‌خوابی، تپش قلب یا تحریک‌پذیری را بیشتر کند.

اگر فردی در روزهای پیش از قاعدگی اضطراب یا اختلال خواب بیشتری دارد، کاهش تدریجی کافئین می‌تواند اقدام مناسبی باشد. قطع ناگهانی مصرف زیاد کافئین ممکن است باعث سردرد شود؛ بنابراین بهتر است مقدار آن به‌تدریج کم شود. ACOG اجتناب یا کاهش مصرف کافئین را از اصلاحات پیشنهادی برای PMS می‌داند.

منابع رایج کافئین عبارت‌اند از:

• قهوه
• اسپرسو
• چای پررنگ
• نوشابه‌های انرژی‌زا
• نوشابه‌های کولا
• بعضی مکمل‌های ورزشی
• مقدار قابل‌توجهی از شکلات

چای کم‌رنگ یا نوشیدنی‌های بدون کافئین می‌توانند جایگزین مناسبی باشند.

وعده‌های غذایی را منظم‌تر کنید

فاصله طولانی بین وعده‌ها ممکن است باعث گرسنگی شدید، پرخوری یا تمایل بیشتر به شیرینی شود. بعضی افراد با تقسیم غذای روزانه به وعده‌های کوچک‌تر، احساس بهتری در روزهای قبل از قاعدگی دارند.

ACOG پیشنهاد می‌کند به‌جای سه وعده بسیار سنگین، از وعده‌های کوچک‌تر و میان‌وعده‌های سبک استفاده شود. این روش ممکن است به مدیریت گرسنگی و نوسان انرژی کمک کند.

یک الگوی ساده می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• صبحانه کامل
• یک میان‌وعده سبک
• ناهار متعادل
• میان‌وعده عصر
• شام سبک‌تر
• در صورت نیاز، میان‌وعده کوچک شب

منظور از وعده‌های بیشتر، افزایش مقدار کل غذا نیست؛ بلکه تقسیم متعادل غذای روزانه در چند نوبت است.

آب کافی بنوشید

برخی افراد هنگام نفخ تصور می‌کنند باید آب کمتری بنوشند، اما محدودکردن شدید مایعات راهکار مناسبی نیست. دریافت منظم آب به عملکرد طبیعی بدن و دستگاه گوارش کمک می‌کند.

مقدار آب موردنیاز همه افراد یکسان نیست و به فعالیت بدنی، وضعیت آب‌وهوا، بیماری‌های زمینه‌ای و نوع رژیم غذایی بستگی دارد. بهتر است آب در طول روز و به‌صورت تدریجی نوشیده شود.

در کنار آب می‌توان از مواد غذایی آبدار مانند میوه‌ها، سبزی‌ها و سوپ‌های کم‌نمک نیز استفاده کرد. نوشابه، نوشیدنی‌های انرژی‌زا و نوشیدنی‌های بسیار شیرین جایگزین مناسبی برای آب نیستند.

آیا مصرف مکمل برای PMS ضروری است؟

مصرف مکمل برای همه افراد مبتلا به PMS ضروری نیست. بسیاری از ویتامین‌ها و مواد معدنی را می‌توان از یک رژیم غذایی متنوع دریافت کرد. مکمل زمانی مطرح می‌شود که کمبود تغذیه‌ای وجود داشته باشد، دریافت غذایی کافی نباشد یا پزشک بر اساس شرایط فرد آن را توصیه کند.

محصولات مختلفی با ادعای درمان PMS تبلیغ می‌شوند، اما اثربخشی همه آن‌ها ثابت نشده است. مکمل‌ها همچنین ممکن است با داروها تداخل داشته باشند یا در دوزهای بالا عارضه ایجاد کنند. به همین دلیل، ACOG توصیه می‌کند پیش از مصرف مکمل‌های مخصوص PMS با متخصص زنان مشورت شود.

مکمل کلسیم

برخی شواهد نشان می‌دهند دریافت روزانه کلسیم ممکن است به کاهش بعضی علائم جسمی و خلقی PMS کمک کند. بااین‌حال، مقدار مناسب باید با توجه به کلسیم دریافتی از غذا، سن، بیماری‌های زمینه‌ای و داروهای مصرفی مشخص شود.

مصرف بیش از نیاز مکمل کلسیم برای همه مناسب نیست؛ به‌ویژه افراد دارای سابقه سنگ کلیه یا بعضی بیماری‌های کلیوی باید پیش از مصرف با پزشک مشورت کنند.

مکمل منیزیم

منیزیم گاهی برای کاهش نفخ، حساسیت سینه‌ها یا علائم خلقی پیشنهاد می‌شود، اما میزان پاسخ افراد یکسان نیست و مصرف بیش‌ازحد آن ممکن است باعث اسهال و ناراحتی گوارشی شود.

مصرف مکمل منیزیم در افراد مبتلا به بیماری کلیوی یا کسانی که بعضی داروها را مصرف می‌کنند، باید تحت نظر پزشک باشد.

مکمل ویتامین B6

ویتامین B6 در عملکرد سیستم عصبی و بسیاری از واکنش‌های بدن نقش دارد. برخی مطالعات احتمال داده‌اند که مکمل آن بتواند بعضی علائم PMS را کاهش دهد، اما مؤسسه ملی سلامت آمریکا تأکید می‌کند که شواهد هنوز قطعی نیستند و کیفیت بسیاری از مطالعات محدود بوده است.

مصرف دوز بالای ویتامین B6 برای مدت طولانی ممکن است به اعصاب آسیب برساند. به همین دلیل، نباید مکمل‌های با دوز بالا بدون تجویز پزشک مصرف شوند.

نمونه برنامه غذایی یک‌روزه برای روزهای قبل از قاعدگی

یک برنامه غذایی مناسب برای PMS باید متعادل، قابل‌اجرا و متناسب با نیازهای فرد باشد. هدف این برنامه حذف کامل گروه‌های غذایی نیست؛ بلکه تأمین کربوهیدرات پیچیده، پروتئین، فیبر و کلسیم در طول روز است.

نمونه زیر فقط یک الگوی عمومی است و برای افراد دارای دیابت، بیماری کلیوی، حساسیت غذایی، بارداری یا رژیم درمانی اختصاصی باید اصلاح شود.

نکته: این برنامه یک نسخه درمانی ثابت نیست. مقدار و ترکیب غذا باید بر اساس سن، وزن، فعالیت بدنی، بیماری‌های زمینه‌ای و نیاز انرژی تنظیم شود.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کنیم؟

علائم خفیفی که با اصلاح سبک زندگی کنترل می‌شوند همیشه به درمان دارویی نیاز ندارند؛ اما زمانی که علائم شدید، مداوم یا ناتوان‌کننده هستند، ارزیابی پزشکی اهمیت پیدا می‌کند.

در شرایط زیر بهتر است به متخصص زنان، روان‌پزشک یا پزشک آشنا با اختلالات پیش از قاعدگی مراجعه شود:

• علائم باعث اختلال در کار، تحصیل یا روابط می‌شوند.
• افسردگی یا اضطراب شدید وجود دارد.
• فرد احساس می‌کند کنترل خشم یا رفتار خود را از دست می‌دهد.
• علائم در تمام ماه ادامه دارند.
• درد یا خون‌ریزی غیرعادی وجود دارد.
• اصلاح تغذیه و سبک زندگی نتیجه کافی نداشته است.
• علائم هر ماه شدیدتر می‌شوند.
• احتمال PMDD مطرح است.
• افکار مرگ، خودکشی یا خودآسیب‌رسانی وجود دارد.

چه چیز هایی باید مورد توجه قرار بگیرند در تفاوت PMS و PMDD

PMS و PMDD هر دو با چرخه قاعدگی ارتباط دارند، اما شدت و اثر آن‌ها یکسان نیست. PMS معمولاً مجموعه‌ای از علائم جسمی و روانی قبل از قاعدگی است؛ درحالی‌که PMDD با علائم خلقی شدید و اختلال محسوس در زندگی روزمره شناخته می‌شود.

ثبت روزانه علائم در حداقل دو چرخه می‌تواند به تشخیص الگوی آن‌ها کمک کند. رژیم غذایی حاوی غلات کامل، حبوبات، منابع کلسیم، میوه، سبزی و پروتئین کافی، همراه با کاهش نمک، قند، کافئین و غذاهای بسیار فرآوری‌شده، ممکن است بعضی علائم PMS را کاهش دهد. بااین‌حال، مکمل‌ها نباید بدون بررسی شرایط فرد و مشورت با پزشک مصرف شوند.

برای ماماها، پزشکان و مشاوران سلامت زنانی که می‌خواهند ارزیابی و مدیریت اختلالات قاعدگی را به‌صورت تخصصی‌تر بیاموزند، دوره تخصصی دیسمنوره و PMS موسسه مامایی رسا به بررسی علمی‌تر این اختلالات، علل، تشخیص افتراقی و رویکردهای مدیریتی می‌پردازد.

مطالب آموزشی بیشتر درباره سلامت زنان و دوره‌های تخصصی مامایی نیز در موسسه مامایی رسا در دسترس است.